| < Listopad 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30      
Tagi

O autorze

Napisz do mnie


 Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...



Poprawny CSS!

Wpisy z tagiem: drzewo

piątek, 17 listopada 2017

Przyszła jesień
 do fryzjera:
 - Proszę mną się zająć teraz!
 Lato miało włosy złote,
 ja na rude mam ochotę.
 No, bo niech pan
 spojrzy sam,
 rudo tu i rudo tam...
 Mówi fryzjer:
 - Rzeczywiście!
 Dookoła rude liście,
 ruda trawa, rude krzaki,
 chyba modny kolor taki.
 Szczotka,
 grzebień,
 farby fura,
 już gotowa jest fryzura.
 Woła jesień:- W samą porę!
 Płacę panu muchomorem!


Jesień u fryzjera - Danuta Gellnerowa

Liście

Liście

piątek, 03 listopada 2017

Słoneczne listki tulipanowca amerykańskiego z Ogrodu Botanicznego UKW.

Tulipanowiec

Tulipanowiec

niedziela, 22 października 2017
poniedziałek, 16 października 2017

16 października w Bydgoszczy panowała cudowna, letnia pogoda! Przed południem byłam w niedalekiej okolicy Ogrodu Botanicznego UKW, więc zdecydowałam się zajrzeć tam pomimo tego, że jest już oficjalnie niedostępny. Gdy weszłam na dziedziniec uczelni, zauważyłam z daleka, że brama do ogrodu jest zamknięta. Jednak postanowiłam sprawdzić, czy można ją otworzyć. W tym momencie za bramą pojawił się ogrodnik. Zapytałam, czy mogę wejść. Zgodził się bez wahania.

W ogrodzie było bardzo spokojnie. Tylko przez kilka minut między drzewami poruszała się grupka przedszkolaków.  Nad astrami fruwały pawiki, admirał i cytrynek. Drzewa mieniły się ciepłymi barwami. Najbardziej spodobał mi się gorejący klon palmowy.

Klon palmowy

Klon palmowy

Klon palmowy

czwartek, 12 października 2017

Za oknem jesień pełną gębą, a mnie naszły letnie wspomnienia. Podczas sierpniowego urlopu odwiedziłam Błędne Skały na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych. Tworzą one malowniczy skalny labirynt. Wiele skał ma własne nazwy np. "Skalne Siodło", "Kurza Stopka", "Kasa", "Tunel", "Okręt", "Wielka Sala", "Furtka". Trasa turystyczna przebiega przez kilkaset metrów długości. W niektórych miejscach trzeba przeciskać się przez wąskie szczeliny o szerokości kilkudziesięciu centymetrów. Wysokość korytarzy waha się w granicach 6-8 metrów. Na terenie Błędnych Skał znajduje się punkt widokowy, na platformie o nazwie "Skalne Czasze". Widać stamtąd m.in. Szczeliniec Wielki i Mały, a przy dobrej widoczności także Karkonosze. W Błędnych Skałach kręcono film "Opowieści z Narnii: Książę Kaspian".

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

Błędne Skały

poniedziałek, 02 października 2017

W sobotę 30 września pojechałam do Ogrodu Botanicznego Myślęcinek. Pomimo słonecznej aury było dość chłodno. Podczas spaceru przeszkadzał silny wiatr. Najbardziej zaskoczył mnie widok tulipanowca amerykańskiego w jesiennych barwach.

Ogród Botaniczny Myślęcinek

Ogród Botaniczny Myślęcinek

Ogród Botaniczny Myślęcinek

Tulipanowiec

Tulipanowiec

Ogród Botaniczny Myślęcinek

wtorek, 12 września 2017

Znowu lato się dopala,
w jarzębiny lśniąc koralach,
i gasnącym już oddechem tuląc dni,
ciepłych wspomnień snuje nici,
by miłości czar uchwycić
i w zimowe, długie noce o niej śnić.

Myśli barwą się rozdźwięczą,
nieba dotkną zmysłów tęczą,
i zaklęty w jarzębinie wróci czas -
ciała twego przytulenie
znów ekstazy zbudzi drżenie,
chwilą szczęścia zapisane kiedyś w nas.

Jarzębiny sznur korali,
wspomnieniami się rozpali,
i choć chwila przemijaniem cicho drży,
prowadzeni przez tęsknoty,
powrócimy w sen nasz złoty,
tamtych nocy, otulonych w białe bzy.

Jarzębina, Jan Lech Kurek



Jarząb Arnolda "Pink Veil" w Ogrodzie Botanicznym UKW

Jarząb

Jarząb

Jarząb

piątek, 11 sierpnia 2017

Na początku sierpnia wybrałam się na urlop do ziemi kłodzkiej. Zwiedzałam tamtejsze miejscowości uzdrowiskowe oraz wędrowałam po Górach Stołowych. Największe wrażenie zrobił na mnie Szczeliniec Wielki (919 m n.p.m.) wraz z widokami rozpościerającymi się dokoła szczytu. Wędrówkę rozpoczęłam w Karłowie. Na szczyt prowadzi kręty szlak składający się z 665 schodów, ułożonych w 1814 przez Franza Pabla - przewodnika i autora pierwszej broszury o Szczelińcu. Na wzniesieniu biegnie bardzo malownicza, jednokierunkowa trasa turystyczna o długości około 5 km. Szczytowe partie stanowią rezerwat krajobrazowy o powierzchni 50 ha. Piaskowcowa powierzchnia szczytu jest zwietrzała i popękana, dzięki czemu tworzy różnorodne formy skalne przypominające swoim wyglądem ludzi i zwierzęta: Wielbłąd, Mamut, Słoń, Kwoka, Małpa, Pies, Żółw, Sowa, Fotel Pradziada, a także głębokie wąwozy i labirynty: Piekiełko, Diabelska Kuchnia.

Widok na Szczeliniec z Karłowa

Szczeliniec

Szczeliniec

Szczeliniec

Widok ze Szczelinca

Widok ze Szczelinca

Widok ze Szczelinca

Widok ze Szczelinca

Szczeliniec

Szczeliniec

Szczeliniec

Szczeliniec

Szczeliniec

Widok ze Szczelinca

Skała Małpolud

Szczeliniec

Szczeliniec

Piekiełko

Widok ze Szczelinca

Szczeliniec

piątek, 28 lipca 2017

W minioną sobotę wybrałam się na wycieczkę samochodową w Bory Tucholskie. Odwiedziłam m.in. Rezerwat Przyrody Cisy Staropolskie im. Leona Wyczółkowskiego. Leży on na południowo-wschodnim krańcu Borów Tucholskich, nad Jeziorem Mukrzańskim, w miejscowości Wierzchlas. Jest to najstarszy rezerwat przyrody w Polsce. W tym roku mija 190 lat od jego założenia. Znajduje się tam najliczniejsze skupisko naturalnie rosnących cisów w Europie. W rezerwacie o powierzchni 116 ha rośnie aż 3559 cisów oraz wielkie okazy dębów, lip i sosen. Najliczniejszą grupę stanowią drzewa w wieku 110-160 lat. Najstarszy, a zarazem najokazalszy egzemplarz liczy około 600-700 lat i nosi imię "Chrobry", nadane przez Leona Wyczółkowskiego. Artysta tworzył w tym malowniczym uroczysku od 1926 roku. Nazywał je "Świętym Gajem".

Cisy Staropolskie

Cisy Staropolskie

Cisy Staropolskie

Cisy Staropolskie

Grzyby

Grzyb

Grzyb

Cis Chrobry

Cisy Staropolskie

wtorek, 18 lipca 2017

W minionym tygodniu kilka dni spędziłam w Warszawie. Moim głównym celem fotograficznym był Ogród Botaniczny UW. Miejsce spodobało mi się ogromnie. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że na stosunkowo niewielkim terenie rośnie bardzo dużo różnorodnych roślin.

Ogród Botaniczny UW

Ogród Botaniczny UW

Ogród Botaniczny UW

Ogród Botaniczny UW

Ogród Botaniczny UW

Ogród Botaniczny UW

niedziela, 04 czerwca 2017

W maju w Ogrodzie Botanicznym UKW znalazłam dwa zupełnie nowe, bardzo ciekawe okazy dendrologiczne. Oba kwitły na biało. Pierwszy to ośnieża karolińska (Halesia carolina) - drzewo ozdobne pochodzące z południa Stanów Zjednoczonych Ameryki. W naturze rośnie nad strumieniami, dlatego preferuje wilgotne, zasobne gleby. Dobrze znosi mrozy. Ma pokrój stożkowy, rozłożysty, o nieregularnej koronie. Kilkusetletnie egzemplarze osiągają ok. 20 metrów wysokości w USA. U nas dorastają maksymalnie do 6 metrów wysokości i są raczej krzaczaste. Drzewko w bydgoskim botaniku ma dopiero 160 cm. Gałęzie ośnieży pokryte są jasnobrązową, gładką korą, zaś pień ma korę nieco ciemniejszą, podłużnie bruzdowaną i łuszczącą się tarczowato na starszych egzemplarzach. Kwitnie pod koniec kwietnia lub w maju. Ma pachnące, miododajne, małe i delikatne kwiatki w kształcie dzwonków. Po przekwitnięciu opadają wszystkie naraz, tworząc śnieżnobiały dywan. Od tego zjawiska pochodzi nazwa drzewa. Liście ośnieży są jajowate, duże, z wierzchu trawiastozielone, od spodu jasnozielone, pokryte kutnerem. Mogą dorastać do 20 cm długości i 10 cm szerokości. Brzeg liścia jest delikatnie piłkowany. Jesienią przebarwiają się na jasnożółtą barwę. Owoce są niezwykle ciekawe, jasnozielone i podłużne pestkowce z 4 skrzydełkami i długim "kolcem" - przypominają trochę lotki do gry. Występują w grupach. Po wyschnięciu stają się brązowe i twarde. Utrzymują się na gałęziach do końca zimy.

Ośnieża karolińska

Ośnieża karolińska

 

Drugi gatunek jest rzadko spotykanym krzewem. Nazywa się obiela wielkokwiatowa - Obiela groniasta (Exochorda racemosa). Dorasta do 3-4 metrów wysokości i szerokości. Ma szeroki, luźny i raczej nieregularny pokrój. Występuję we wschodnich Chinach. Ma jajowate, wydłużone i krótko zaostrzone liście o długości do 7 cm; jasnozielone na górnej stronie, a pod spodem ciemnozielone, nagie, całobrzegie lub niekiedy piłkowane powyżej połowy blaszki. Obiela kwitnie w maju, bardzo efektownie i obficie. Kwiaty mają biały kolor, średnicę 4-5 cm i płasko rozpostarte, szerokie i jajowate płatki. Zebrane są w luźnych gronach osiągających długość do 12 cm i liczących do 10 sztuk kwiatów. Kwiaty zawiązują się na ubiegłorocznych pędach. Owocem jest zielonawoszara, omszona torebka o średnicy 1 cm, po dojrzeniu przybierająca kolor brązowy. Zdrewniałe owoce długo utrzymują się na gałęziach. Obiela nadaje się do uprawy na nasłonecznionych stanowiskach, na glebach żyznych i dostatecznie wilgotnych, ale toleruje suszę. Jest też dość odporna na mrozy.

Obiela groniasta

Obiela groniasta

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 14